انواع هپاتیت چیست؟

با عرض سلام و احترام خدمت شما عزیزان

متاسفانه مبتلایان به هپاتیت مانند افرادی که درگیر ایدز هستند، مورد قضاوت نادرست مردم ناآگاه قرار میگیرند. مردمانی که از تمام راههای انتقال، تنها انجام رفتار پر خطر را یاد دارند. بیایید با افزایش آگاهی وسطح اطلاعات خود، دچار قضاوت های نابجا نشویم.

هپاتیت ویروسیهپاتیت که در گذشته با نام یرقان شناخته می شد، بیماری است که در آن کبد ملتهب و متورم شده و عواملی همچون ویروس، مصرف افراطی الکل، اثر بعضی داروها، سموم و آلودگی به باکتری باعث ایجاد آن می شوند. شایعترین عامل بروز هپاتیت، ویروس می باشد. ویروس های A وB وC وD وE وF وG و همین طور VTT و     V-SEN و EBV می‌توانند هپاتیت ایجاد کنند که به آن هپاتیت ویروسی می گویند. هپاتیت ویروسی یکی از عوامل مهم مرگ زودرس انسان می باشد.

یرقانی که حدود ۲۰۰۰ سال قبل بقراط، از آن نام برده، احتمالا همان هپاتیت ویروسی نوع A بوده است. در قرن هشتم برای اولین بار فرضیه‌ی میکروبی بودن بعضی از انواع هپاتیت ها مطرح شد، مک کالم در سال ۱۹۴۷ توانست ویروس‌ های هپاتیت A وB را از هم تشخیص بدهد، دین (Dane) در سال ۱۹۷۰ ساختمان ویروس هپاتیت B را تشریح کرد و به افتخار او نام این ویروس را “DaneParticle” گذاشتند. بعد ها معلوم شد که نوعی دیگر از هپاتیت نیز وجود دارد که تا سال‌ ها این بیماری را non A non B Hepatitis می نامیدند. سرانجام ویروسی که عامل این نوع هپاتیت بود کشف شد و آن را ویروس هپاتیت C نامگذاری کردند.
علائم ابتلا به هپاتیت در تمامی انواع آن مشابه می باشد به این صورت که اول علائم عمومی مثل بی اشتهایی ، ضعف، خستگی، تهوع، استفراغ و درد مبهم در قسمت فوقانی و راست شکم بروز میکند. گاهی در این مرحله تب هم وجود دارد و بعد از آن زردی ظاهر میشود. در بعضی از موارد، ممکن است ابتلا به هپاتیت با ایجاد یرقان همراه نباشد و شخص هیچ‌ گاه نفهمد که بیماری هپاتیت دارد. اما اگر این هپاتیت به صورت مزمن در بیاید، بعد از سال ها، بیمار با همین عارضه از پا در خواهد آمد.
یکی از مشکلات این بیماری، تشخیص دشوار آن است، چون عوامل زیادی همچون سنگ کیسه صفرا، سندرم های ژنتیکی، بیماری های خونی، عفونت و داروها، باعث زردی بیمار می شوند، پس برای تشخیص دقیق به آزمایش خون احتیاج است. اندازه‌ گیری آنزیم‌ های کبدی در خون، به تشخیص بیماری کمک می کند. در صورتیکه تغییرات آنزیمی بیش از ۶ ماه ادامه پیدا کند، نشانه پیشرفت به سمت هپاتیت مزمن می باشد.

هپاتیت نیز مانند هر بیماری دیگر ۲ مرحله حاد و مزمن دارد.
اگر هپاتیت کمتر از ۶ ماه طول بکشد آن را «هپاتیت حاد» و اگر بیشتر از آن به طول بینجامد آن را «هپاتیت مزمن» می‌گویند.

هپاتیت حاد ویروسی، یک عفونت شایع ویروسی است که می تواند خطرناک هم باشد .علائم اولیه آن ادرار تیره، بی اشتهایی، ضعف و خستگی بیش از اندازه، احساس ناراحتی وحساسیتهای شکمی می باشد. گاهی علائم اولیه سرما خوردگی مثل تب، درد شکم، تهوع، استفراغ، درد و التهاب مفاصل، درد عضلانی هم در بیمار دیده میشود. بعد از چند روز زردی ایجاد می شود که بسته به نوع ویروس، معمولا زردی در عرض ۱-۳ ماه بعد از بیماری از بین می رود. معمولا همزمان با ایجاد زردی، حال عمومی بیمار رو به بهبود می‌رود و حتی تب او قطع می‌شود. اما اینها نشان دهنده‌ی بهبود بیماری نیستند، بلکه درست برعکس، قسمت اصلی بیماری از اینجا شروع می‌شود.

هپاتیت مزمن: در بین انواع هپاتیت ها نوع A آن تقریبا هیچ وقت به صورت مزمن در نمی آید، اما ویروس‌ های هپاتیت B و C به هپاتیت مزمن منجر می شوند. یعنی بیماری در صورت عدم درمان، ادامه پیدا کرده و کبد را در طول زمان تخریب میکند و فرد به نارسایی کبد، دچار می شود. تقریبا هیچ درمان قطعی برای هپاتیت مزمن وجود ندارد. بعضی مبتلایان به هپاتیت، اگر چه ظاهرا بهبود می یابند اما به صورت «ناقل مزمن» باقی می مانند. گرچه خودشان مشکلی ندارند اما آلوده کننده ی جامعه و اطرافیان به حساب می‌آیند.

تا اینجا با مفهوم هپاتیت، تاریخچه کشف آن و مراحل بیماری آشنا شدید. اما هدف ما بیان انواع هپاتیت ویروسی و روشهای انتقال آن است، در این مطلب ۲ مورد آن را برایتان شرح می دهم، مابقی را در بخش دوم دنبال کنید.

هپاتیت آ ( Hepatitis A )

ویروس هپاتیت a
هپاتیت A نوعی التهاب ویروسی در پارانشیم کبد است. این نوع هپاتیت توسط یک ویروس شدیدا آلوده کننده و مسری ایجاد میشود. با نام هپاتیت عفونی نیز شناخته می شود. ویروس هپاتیت A با نام (HAV) یکی از انواع ویروس هپاتیت است که سبب التهاب می شود و بر توانایی عملکرد کبد اثر می گذارد. البته با دیگر انواع هپاتیت تفاوت دارد و معمولا خطرناک نبوده و به هپاتیت مزمن و سیروز تبدیل نمی شود.
در موارد نادری، این هپاتیت می تواند باعث نارسایی کبدی حاد شود که به معنای از دست دادن عملکرد کبد بوده و به صورت ناگهانی رخ می دهد و شامل کسانی می شود که بیماری های مزمن کبدی داشته و یا سالمند هستند. بلافاصله بعد از آلوده شدن به ویروس و قبل از ظهور علائم، بیماری قابل سرایت است. جوانان، بیشتر از ۲ هفته از شروع بیماری، آنرا سرایت نمی دهند، ولی کودکان و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند ممکن است تا ۶ ماه نیز بیماری را سرایت دهند. یک بار ابتلا به این بیماری فرد را تا آخر عمر در مقابل آن مصون می سازد. هپاتیت A، در کشورهای در حال توسعه شایع است.

راه های انتقال:
هپاتیت A از طریق تماس های نزدیک قابل انتقال است، حتی اگر فرد علائم و نشانه های هپاتیت را نداشته باشد. این بیماری از راه مدفوعی – دهانی منتقل می شود و از طریق دستگاه گوارش فرد را آلوده می‌کند. در مناطقی که بهداشت رعایت نمی شود و آب سالم در دسترس نیست، بیش ترین شیوع را دارد.

آب الوده عامل هپاتیت آ
مقاومت این ویروس در آب های آلوده و فاضلاب بیشتر است و روی دستها، در آب و در خاک می تواند زنده بماند برای همین نشستن دستها، خوردن غذای آلوده، نوشیدن آب و شیر آلوده، خوردن صدف و گوشت ماهی خام پرورش یافته در آب آلوده به فاضلاب و سخت پوستان دریایی که به اندازه کافی پخته نشده اند، تقریبا منشا بیماری می باشد.
در ایران نیز رعایت نکردن بهداشت غذایی، علت عمده بروز بیماری است. یکی از نادرترین راه های انتقال بیماری، انتقال از طریق خون می باشد.
عواملی که باعث انتقال بیماری نمی شوند، اما زمینه ساز ابتلاء به بیماری هپاتیت A هستند، عبارتند از:
– کار کردن و یا سفر کردن به مناطقی که شیوع هپاتیت A بالایی دارد
– هم جنس گرایی در مردان
– ابتلاء به ویروس HIV
– استفاده تزریقی یا غیر تزریقی از داروهای غیر مجاز
– زندگی با فرد آلوده به هپاتیت A
– دریافت فاکتورهای انعقادی آلوده در افراد هموفیلی یا سایر بیماری ها

علائم:
در مورد علائم و نشانه ها، بیماران ۲ دسته هستند: بیمارانی که هیچ گاه علامتی از خود بروز نمی دهند و در مقابل آن، بیمارانی که علائم در آن ها دیده می شود. کودکان اغلب در دسته اول قرار می گیرند یعنی هیچ علامتی ندارند و یا علائم آن ها خفیف و شبیه آنفلوآنزا و بدون یرقان است. دوره بیماری این گروه اغلب بدون جلب توجه سپری می‌شود و در اکثر موارد بهبودی کامل حاصل می‌شود. اما این بیماری در افراد بالغ شدیدتر از کودکان ظاهر می شود، دوره کمون آن تقریبا ۱ ماهه ‌است. فاصله زمانی بین ابتلا و بروز علائم در افرادی که علائم را نشان می دهند بین ۲ تا ۶ هفته و علائم از ۸ هفته تا ۶ ماه باقی می ماند.
علایم بالینی همچون: خستگی، بی اشتهایی، ضعف، تهوع و استفراق، شکم درد، زردی پوست و چشم ها (یرقان)، تیره شدن رنگ ادرار، درد عضلانی، تب خفیف در بیمار دیده می شود.

درمان:
هپاتیت A به هیچ نوع درمان دارویی احتیاج ندارد. بدن شما خودش، ویروس هپاتیت A را از بین خواهد برد. از زمانی که علائم بیماری و زردی آشکار می شود، فقط کافیست فرد استراحت کند تا ویروس توسط سیستم ایمنی بدن مهار شود و به تدریج التهاب کبدی ظرف یک یا دو ماه رفع شود و به وضعیت سابق برگردد. رژیم غذایی متعادل و پرهیز از مصرف الکل و داروهایی مثل استامینوفن، هم روند درمان را افزایش می دهد.
برای آن که بهبودی زودتر حاصل شود، به این نکات دقت کنید:
اگر حالت تهوع داشتید، سعی کنید دفعات غذا خوردن را زیاد کنید و هر دفعه مقدار کمی غذا مصرف کنید.
برای حفظ آب بدن باید آب، آبمیوه و نوشیدنی بنوشید.
بدون هماهنگی با پزشک، قرصی مصرف نکنید.

هر چند گفتیم که این بیماری به درمان خاصی احتیاج ندارد اما اگر بدن بیمار آب زیادی از دست بدهد و درد شدید به همراه مشکلات خونی پیدا کند، شاید لازم باشد مدت کوتاهی بستری شود.
اگر شما هم علائم و نشانه هایی دارید که باعث نگرانیتان شده، به پزشک مراجعه کنید. اگر با ویروس هپاتیت A مواجه شدید، میتوانید با واکسن هپاتیت A و یا ایمونوگلوبولین درمانی ظرف دو هفته پس از مواجهه، از ابتلاء به عفونت پیشگیری کنید.

پیشگیری:
بعضی از اقداماتی که در پیشگیری از این بیماری می توان انجام داد مربوط به دولت است، همچون: کلرینه کردن آب آشامیدنی و دفع بهداشتی فاضلاب جهت جلوگیری از آلودگی آب، اما اقداماتی که ما برای پیشگیری باید انجام دهیم عبارتند از:
رعایت بهداشت فردی و استفاده از حوله، ظروف و مسواک شخصی
شستشوی صحیح و ضدعفونی کردن میوه و سبزیجات
پخت صحیح غذا و پختن کامل گوشت و ماهی
شستشوی دستها با صابون و آب گرم، قبل و بعد از آشپزی، بعد از توالت و تعویض کهنۀ بچه
ضدعفونی کردن وسایل بیمار
به دلیل آنکه هپاتیت A اکثرا به شکل حاد روی می دهد و به ندرت موجب مرگ می شود تزریق این واکسن به همه افراد توصیه نمی شود و در ضمن این واکسن تنها می تواند از ابتلاء به عفونت ویروسی هپاتیت A پیشگیری کند. این واکسن معمولاً در دو دوز واکسیناسیون اولیه و یک تزریق در ۶ ماه بعد انجام می شود.

واکسیناسیون برای افراد در معرض خطر ضروری است، مانند
– افرادی که می خواهند به مناطقی روند که در آنجا هپاتیت A زیاد است.
– افرادی که هپاتیت B و C دارند.
– تمام کودکان در سنین یک سالگی و بزرگتر که در سال اول واکسن نزده اند.
– کارکنان آزمایشگاه که ممکن است با ویروس هپاتیت A مواجه باشند.
– در صورت تماس با افراد مبتلا به هپاتیت A، چنانچه قبلاً واکسن دریافت ننموده اید و یا قبلاً مبتلا نشده اید

اگر قصد سفر به منطقه ای را دارید که هپاتیت A در آنجا شایع است، برای پیشگیری از ابتلاء به عفونت اقدامات زیر را حتما انجام دهید:
پوست کندن و شستن تمام میوه ها و سبزیجات تازه
استفاده از آب های معدنی برای نوشیدن و مسواک زدن و اگر آب معدنی در دسترس نبود، آب شیر را پیش از مصرف بجوشانید
شستشوی کامل دست ها به صورت مرتب، قبل و بعد از غذا و بعد از توالت

شستشوی دست، پیشگیری از هپاتیت

 

در آخر اگر مبتلا به هپاتیت A هستید، می توانید برای کاهش خطر انتقال ویروس به سایرین اقداماتی انجام دهید، برای مثال:
– از فعالیت های جنسی بپرهیزید.
– پس از رفتن به دستشویی دستهای خود را بطور کامل بشویید. دست های خود را با دقت به مدت حداقل ۲۰ دقیقه شسته و سپس آب بکشید و با دستمال یکبار مصرف خشک کنید.
– در زمانی که عفونت شما فعال است، برای سایرین غذا آماده نکنید. شما به راحتی می توانید این عفونت مسری را به دیگران منتقل کنید.
– در خصوص بیماری خود اطلاعات کسب کنید. هپاتیت A بر خلاف سایر انواع هپاتیت، در بیشتر افراد خود به خود بهبود می یابد و مشکلات خاصی را به دنبال ندارد.
– با مراعات یکسری موارد به رهایی بدن خود از عفونت هپاتیت A کمک کنید. برای مثال، رژیم سالم غنی از میوه و سبزیجات، فعالیت بدنی منظم وخواب کافی
– به دیگران اطمینان دهید بودنشان در کنار شما مشکلی برای آنها ایجاد نمی کند. شما می توانید ویروس هپاتیت A را از طریق عطسه، سرفه، بغل کردن یا نشستن در فاصله ای نزدیک از افراد، منتقل نمایید. اما به آنها اطمینان دهید هر کاری برای محافظت از آنان انجام می دهید. مثل استفاده از ماسک

هپاتیت ب ( Hepatitis B )

ویروس هپاتیت ب

هپاتیت B یا هپاتیت سرم، شدید ترین عفونت ویروسی جهان است که به کبد و گاهی به پانکراس، کلیه و جگر آسیب می زند و ناشی از ویروس HBV میباشد، این ویروس یکی از جدی ‌ترین انواع هپاتیت را سبب می شود و ظاهرا یکی از عاملهای اصلی سرطان کبد به شمار می آید. طبق تخمین سازمان جهانی بهداشت هپاتیت B منجر به مرگ بیش از یک میلیون نفر در سال میشود.
برای حفاظت در برابر این بیماری واکسنهایی وجود دارد اما درمان دارویی آن گران و تقریبا غیرموثر است. این بیماری برای اولین بار کمتر از ۱۰۰ سال قبل تشخیص داده شد. ابتلا به این نوع هپاتیت با عوارض بیشماری همراه است، به همین دلیل شناخت این بیماری، راه های انتقال و پیشگیری آن اهمیت زیادی دارد.
آلودگی به ویروس هپاتیت B به سه حالت متفاوت دیده میشود: هپاتیت حاد، هپاتیت مزمن و آلودگی بدون علامت
هپاتیت B حاد
این بیماری با علائمی چون: تب، سرماخوردگی، تهوع، استفراغ و درد شکم خود را نشان می دهد بعد فرد دچار زردی میشود. اولین عضو درگیر هم سفیدی چشم‌ است. این هپاتیت به طور معمول کم کم بهبود می‌یابد، چون سیستم ایمنی بدن می تواند ویروس را نابود کند و بعد از ۶ ماه دیگر اثری از ویروس نیست. و تنها در ۵ تا ۱۰ درصد بیماران بالغ ممکن است آلودگی مزمن شود.

یرقان یا زردی
هپاتیت B مزمن
اگر بیماری هپاتیت B بیشتر از ۶ ماه بدن را درگیر کند، وارد مرحله جدیدی از بیماری، بنام هپاتیت مزمن می شود. در این مرحله علائم کمتری آشکار می شود و تنها با آزمایش خون تشخیص داده میشود. علت اینکه بیماری وارد حالت مزمن می شود این است که سیستم ایمنی بدن نمی تواند ویروس را شناسایی کند و آنرا از بین ببرد. خطر ابتلاء به هپاتیت مزمن برای نوزادان متولد شده با هپاتیت B ، اغلب کودکان ۱ تا ۵ سال و بزرگسالانی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند ( به خاطر دلایلی مانند: پیوند عضو، دیالیز و مشکلات کلیوی ، شیمی درمانی و ایدز) زیاد است. این عفونت در انتها منجر به بیماریهای خطرناکی چون سیروز کبدی، سرطان و نارسایی کبد، هپاتیت D ( ابتلاء به هپاتیت B مزمن زمینه ساز ابتلاء به این بیماری است) و بیماری کلیوی (درصد بهبودی کودکان در این بیماری از بزرگسالان بیشتر است) می شود.
تغییر عملکرد مغز ( روی خواب و هوشیاری فرد اثر منفی می گذارد) و طولانی شدن زمان انعقاد خون( به خاطر از بین رفتن سلولهای کبد که به خونریزیهای طولانی منجر میشود) نیز از عواقب این بیماری میباشد. در مجموع نگرانی ما از این بیماری
زمانی افزایش می یابد که به سمت مزمن شدن میرود.
آلودگی بدون علامت
در این حالت فرد بدون داشتن علائم، بیماری ویروسی کبد را در خون دارد و حتی می تواند انتقال دهد.
عواملی چون سن، جنس و موقعیت جغرافیائی در ابتلاء به این بیماری دخیل هستند، به عنوان مثال: میزان شیوع ویروس در مناطق گرمسیری بیش از مناطق معتدل و در روستاها بیش از مناطق شهری و در مردان بیشتر از زنان است . بزرگسالان نسبت به اطفال در برابر بیماری مصون تر هستند.

انتقال
این ویروس از راههای زیادی، سرایت میکند. از جمله:
– تماس جنسی: تماس جنسی محافظت نشده با فرد آلوده
– استفاده مشترک از ابزارهای تیز و برنده که به ویروس آلوده اند: سوزن و سرنگ آلوده، تیغ اصلاح
– مادر به فرزند: مادر آلوده در طی دوران بارداری یا حین زایمان میتواند ویروس را به فرزند خود منتقل کند
– تزریق خون و فرآورده های خونی: بیمارانی که به صورت منظم خون و فرآورده های خونی دریافت میکنند، همچون بیماران تالاسمی، هموفیلی، دیالیزی ها، در معرض این بیماری هستند. البته اقدامات خوبی در زمینه جداسازی خون آلوده در ایران انجام شده، که درصد انتقال، از این راه بسیار کم شده است.
– ترشحات بدن مانند بزاق ، مدفوع، صفرا، اشک و مایع منی می توانند منتقل کننده باشند.
– مواردی همچون خالکوبی، حجامت، تاتو، سوراخ کردن گوش، خدمات پزشکی و دندانپزشکی و آرایشی در مکان‌های ناایمن و غیر بهداشتی با وسایل آلوده و غیر استریل
ویروس هپاتیت B در برابر گرما و رطوبت مقاوم است و چون ۷ تا ۱۰ روز روی سطوح باقی میماند، پس وسایلی همچون: ریش تراش، لوازم آرایشی، ناخن گیر، شیشه شیر بچه، اسباب بازی، مسواک، شانه، قیچی و..میتوانند باعث انتقال بیماری شوند.
ذکر این نکته الزامی است که هپاتیت B از طریق دست دادن، در آغوش گرفتن، بوسیدن، نشستن در کنار فرد آلوده و روابط دوستانه، همکار بودن، داشتن رفت وآمد خانوادگی منتقل نمیشود.

علائم
علائم این بیماری تقریبا ۲-۱ ماه بعد از آلوده کردن فرد، خود را نشان میدهند و شدت آن می تواند متغیر باشد. البته از بین مبتلایان ۴۰ – ۳۰ درصد علامت خاصی ندارند و اکثر نشانه های هپاتیت مزمن مشابه هپاتیت حاد می باشد. در این بین کمتر از یک درصد بیماران، به سرعت علایم شدیدی که گویای از کار افتادن کبد است را نشان میدهند.
ابتدایی ترین علائم هپاتیت ویروسی حاد، علائمی است که مختص یک بیماری نبوده و مربوط به کل بدن و بیشتر، دستگاه گوارش میباشد، همچون: بی حالی ، خستگی ، بی اشتهائی ، تهوع ، استفراغ و دردهای مفصلی، تیرگی ادرار و تب خفیف. در بعضی از بیماران، تنفر از طعم قهوه و مصرف سیگار هم دیده شده است. بیمار به خاطر کبد حساس و بزرگ، دچار ناراحتی های شکمی میشود. بعد از مدتی علایم اختصاصی مانند یرقان ظاهر میشوند (که ابتدا سفیدی چشم و بعد پوست را درگیر میکند) که به دنبال آن علائم قبلی کم میشوند. افرادی که بیماری آن ها وارد مرحله مزمن می شود، علایمی چون: کهیر، جوش های پوستی ، آرتریت ، سوزش یا مورمور شدن بازوها و پاها را هم تجربه می کنند.

درمان
همانطور که میدانید هدف نهایی در درمان بیماریهای ویروسی، از بین بردن کامل ویروس است، اما در حال حاضر برای هپاتیت B، جلوگیری از فعالیت بیشتر ویروس و تکثیر آن و حفظ کبد از آسیب بیشتر، جزء مراحل درمان به حساب می آید و هنوز درمان قطعی برای بیماری وجود ندارد. این که بدانیم بیمار در چه مرحله ای از بیماری است، به درمان کمک می کند. مثلا فرد مبتلا به نوع حاد احتیاج به درمان ندارد و بهترین درمان برای او استراحت ، مصرف قرص ایبوپروفن و نوشیدن مایعات است. هرچند بنا به صلاحدید پزشک، ممکن است برای مقابله با عفونت، داروهایی تجویز شود. بیشترین درمان متوجه بیماران مزمن است، از راهکار پزشکان برای درمان هپاتیت مزمن، داروهای ضد ویروس و پیوند کبد می باشد. یکی از داروهای ضد ویروس، که اغلب موفقیت آمیز است. اینترفرون نام دارد، که به مقابله با ویروس می پردازد و در کاهش آسیبهای وارد شده به کبد از طرف ویروس، موثر است و اگر این آسیبها زیاد باشد، عمل پیوند اجتناب ناپذیر است.
نوعی از درمان هم برای پیشگیری از عفونت هپاتیت B وجود دارد، به این معنی که اگر در تماس با فرد آلوده قرار گرفتید، و احتمال آلوده شدن شما نیز وجود داشت با مراجعه سریع به پزشک و دریافت ایمونوگلوبولین هپاتیت B، باعث کم شدن خطر ابتلا به بیماری شوید.
این نکته را در نظر بگیرید که، درمان هپاتیت B، با توجه به شدت بیماری، سیستم ایمنی بدن بیمار و پاسخ به درمان، ممکن است یک سال یا بیشتر طول بکشد.

پیشگیری
همانطور که میدانید راههای پیشگیری برعکس راههای انتقال است و عبارتند از:
– تزریق واکسن
– اجتناب از تماس های جنسی مشکوک و محافظت نشده
– قطع مصرف مواد مخدر یا تغییر شیوه های مصرف
– توجه به نکات بهداشتی در دندانپزشکی ها، آرایشگاهها، مراکز خالکوبی و تاتو
– استفاده از وسایل شخصی برای جلوگیری از تماس با خون یا ترشحات بیمار
– زخم و بریدگی های جدی پوست را پانسمان کنید
– اگر مبتلا هستید از اهدای خون و عضو صرف نظر کنید
– از ختنه کردن اطفال به شکل سنتی پرهیز کنید
– اگر از پرسنل مراکز درمانی هستید، حتما از دستکش ( به خصوص در زمان معاینه بیمار) استفاده کنید
– اگر لباس یا شیئی به خون فرد آلوده آغشته شد، اول خون را با آب سرد در حالی که دستکش به دست دارید کاملا بشویید (چون ویروس در خون خشک شده هم تا مدتی باقی می‌ماند، پس باید خون کاملا پاک شود)
بعد با یکی از دو روش زیر وسیله را ضد عفونی کنید
۱- استفاده از مواد ضد عفونی کننده مثل مایعات سفید کننده و مواد کلر دار برای مدت ۲۰دقیقه
۲- جوشاندن برای مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه
در بحث پیشگیری، تزریق واکسن از بهترین راهکارها به حساب می آید زیرا در کاهش تعداد مبتلایان به هپاتیت B کمک کرده است و همین عامل باعث شده شیوع هپاتیت در جهان سیر نزولی داشته باشد. در کشور ما نیز با ساخت و تولید واکسن های هپاتیت و تزریق اجباری آن به نوزادان تازه متولد شده از ۱۰ سال قبل، این آمار کاهش چشمگیری داشته است. این واکسن، ایمن بوده و تا ۹۶% از بیماری پیشگیری میکند به شرط آنکه واکسیناسیون به صورت کامل انجام شود (یعنی در یک دوره ۶ ماهه ۳ تا ۴ تزریق انجام گیرد) و شرایط فرد ( مثل مصرف سیگار، چاقی و بیماری های تضعیف کننده سیستم ایمنی بدن) این اثر را خنثی نکند.
شاید برای شما نیز جای سوال باشد که تزریق واکسن برای چه افرادی لازم است؟ قطعا افرادی که در معرض این ویروس قرار دارند، مانند
– تمام نوزادان در بدو تولد
– افرادی که در نوزادی به آنها واکسن تزریق نشده
– پرسنل مراکزی چون: مثل بیمارستان، آزمایشگاه، بخش دیالیز، بخش مراقبتهای ویژه، بخش سرطان
– کسانی که در مکانهای عمومی مثل آسایشگاه، پرورشگاه و زندان به سر میبرند
– افراد مبتلا به عفونت ایدز
– مردان هم جنس گرا
– مبتلایان به بیماری های کبدی مزمن
– افرادی که مواد مخدر تزریق می کنند
– بیماران در مرحله نهایی بیماری کلیوی
– همسر، فرزند، والدین و تمامی کسانی که با فرد ناقل هپاتیتB زندگی میکنند
مسافران به مناطقی که شیوع هپاتیت در آنجا بالاست
– بیمارانی که برای عفونت های مقاربتی تحت درمان هستند
– دریافت کنندگان خون یا فرآورده های آن (بیماران هموفیلی، تالاسمی، همودیالیز)

در آخر اگر مبتلا به هپاتیت B هستید، می توانید برای کاهش خطر انتقال ویروس به سایرین اقداماتی شبیه آنچه برای هپاتیت A ذکر کردیم، انجام دهید.
اولین گام افزایش آگاهی و اطلاعات در مورد بیماری است.
از ارتباط با دوستان و خانواده وحشت نداشته باشید ، این ویروس با برقراری تماس های عادی مانند بغل کردن، دست دادن، شنا کردن در استخر و استفاده از وسایل مشترک مانند تلفن، توالت یا ظروف غذا خوری به دیگران منتقل نمی شود.
سبک زندگی خود را تغییر دهید. رژیم غذایی غنی از میوه جات و سبزیجات، ورزش روزانه، خواب و استراحت کافی بهترین گزینه هاست.
از کبد خود مراقبت کنید. مصرف الکل را فراموش کنید و بدون تجویز پزشک دارو مصرف نکنید.
مواظب باشید خون و ترشحات بدنتان از هیچ راهی به دیگران منتقل نشود.

همانطور که در ابتدای متن نیز اشاره کردم، ما حق نداریم (چه از لحاظ قانونی و چه اخلاقی) با بیمار رفتار ناشایست داشته باشیم و او را از حقوق اجتماعی محروم کنیم. اینکار عواقب ناخوشایندی، همچون کم شدن مسئولیت پذیری او در مراقبت از خودش و دیگران به همراه دارد.

اگر شما نیز درباره ی این بیماری اطلاعات به روزتری دارید، برای افزایش آگاهی دوستان در بخش دیدگاه ذکر کنید.

برای آشنایی با انواع دیگر هپاتیت با ما همراه باشید

 

>

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.