درود بر شما دوستان عزیز
نوروز آغاز بهار و سال جدید و یکی از مهم ترین رسومات ایرانیان می باشد. این عید در ۱۲ کشور جهان به رسمیت شناخته شده است و در ۹ کشور ایران، افغانستان، تاجیکستان، جمهوری آذربایجان، ازبکستان، ترکمنستان، قزاقستان، قزقیزستان و آلبانی به عنوان یکی از تعطیلات رسمی می باشد. این جشن از کهن ترین جشن های به جا مانده از دوران ایران باستان و نماد تمدن بزرگ پارسی می باشد که مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۰ میلادی با تصویب قطعنامه ای، اول فروردین ماه (۲۱ ماه مارچ میلادی) را به عنوان روز جهانی نوروز با ریشه ایرانی به ثبت رساند و این عید را به عنوان فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت. هر چند که برگزاری این مراسم ریشه ایرانی دارد اما به خاطر وسعت ایران باستان و اینکه بسیاری از کشورهای همسایه روزی بخشی از این خاک بودند، تنها برای ایرانیان نیست و یک جشن بین المللی محسوب می شود. شاید بتوان نوروز را زبان مشترک میلیون ها انسان در آسیا، شبه قاره هند، آسیای مرکزی، خاورمیانه، قفقاز، بالکان، حوزه دریای سیاه و بسیاری از نقاط دیگر جهان دانست که هر کدام آغاز بهار را طبق آداب و رسوم و فرهنگ خود جشن می گیرند. اگر دوست دارید با انواع آیین ها و مراسم های نوروزی در کشورهای همسایه ایران آشنا شوید، ما را همراهی کنید.

آذربایجان

مراسم نوروز در آذربایجاننوروز در آذربایجانجمهوری آذربایجان همسایه شمالی ایران است که زمانی جزئی از خاک ایران بود، اما در سال ۱۸۱۳ میلادی و در عهد نامه گلستان از ایران جدا و به روسیه واگذار شد و در ۱۹۹۱ هم پس از فروپاشی جمهوری شوری به کشوری مستقل به نام جمهوری آذربایجان تبدیل شد. بین سالهای ۱۸۱۳ میلادی تا ۱۹۹۱ آذربایجانی ها نمی توانستند آشکارا مراسم و آئین های دیرینه خود را برگزار کنند، حتی با وجود تلاش های شیخعلی قربانف در سال ۱۹۶۷ برای برگزاری مراسم نوروز، اما باز هم موفق نشدند. علی‌رغم سیاست‌های کمونیستی، مردم آداب و رسوم، باورها و اعتقادات دینی خود را حفظ کردند و پس از استقلال آذربایجان جشن های نوروزی را از خانه ها به محله و شهرهای خود آوردند و به رسمیت شناختند و اکنون دولت این کشور ۸ روز را به عنوان تعطیلات رسمی برای این عید در نظر گرفته است و به صورت رسمی از ۲۰مارس آغاز می شود. در آذربایجان این عید با نام نوروز بایرام (Novruz Bairam) شناخته می شود و از محبوب ترین و بزرگ ترین جشن ها و عید رسمی و ملی این کشور است و مردم ترک زبان آذربایجان برای زنده نگه داشتن نام این جشن از نوروز یا نوروز بایرام برای نام کودکان خود استفاده می کردند.

مردم آذربایجان به این آیین باستانی اعتقاد فراوان دارند و برای برگزاری با شکوه این جشن به پیشواز آن می روند و تدارکات ویژه ای مانند سبزه انداختن، تمیز کردن خانه، خرید لباس نو، سرودن ترانه های پیش از نوروز، تدارک بساط شادی، برپا کردن سفره ی هفت سین، تهیه ی چیستان های نوروزی، ستایش و نفرین های نوروزی، پخت سمنو که نشانه برکت است و تقسیم آن بین خویشاوندان و همسایگان، پخت شیرینی های سنتی چون شکر بوره و باقلوا، در چهارشنبه آخر سال آتش روشن می کنند و از روی آن می پرند و در آخر خاکستر آن را به منزله از یاد بردن غم ها در خارج شهر رها می کنند. همچنین قبل از رسیدن سال نو در چهارشنبه سوری دختران جوان در دل خود نیتی می کنند و پشت در فال گوش می ایستند و با توجه به سخنان اولین عابر نیت خود را تعبیر می کنند به همین دلیل مردم این سرزمین در این ایام از سخن نادرست و بدگویی دوری می کنند،

برخی از آداب و رسوم عید در آذربایجان بدین شرح می باشد:
روز اول را به دیدن بزرگ خاندان می روند و غذاهای مخصوصی چون برنج می پزند، دید و بازدید خویشاوندان، آبتنی در رودخانه در روز اول بهار و با اینکار به صورت سمبولیک جانی دوباره می‌گیرند، با مصرف خوراکی های شیرین در اولین ساعات تحویل بدی ها را از خود دور می کنند، انداختن کلاه پوستین به درها، آویزان کردن کیسه و یا توبره از بام یا در خانه و درخواست تحفه ی عید، دیدار از خانواده های داغدار و زیارت قبرهای خویشاوندان، سفرهای نوروزی، در بعضی از شهرهای آذربایجان سفره هفت سین پهن می کنند، با توجه به اینکه این عید را عید صلح، دوستی، وحدت و یکپارچگی می دانند آنها که با هم قهر هستند آشتی می کنند، با توجه به علاقه زیاد آذربایجانی ها به ورزش های محلی، در این ایام بازی هایی چون اسب سواری، شمشیر بازی، کمند اندازی، ورزش های زور خانه ای و طناب بازی به وفور انجام می شوند که سبب شادی و نشاط می شوند، در روستاها به نشانه خیر و برکت، حیوانات خود را با آب چشمه سیراب می کنند، آذربایجانی ها جشن سیزده به در و روز طبیعت ندارند.

افغانستان

تعطیلات بهاری در عراق

ورزش نوروزی جالب در یک کشور همسایه کشور افغانستان در قسمت شرقی ایران قرار دارد و تا قبل از سال ۱۲۷۳ هجری قمری بخشی از ایران بوده است، اما از این تاریخ به بعد از ایران جدا شد. هر چند از نظر سیاسی این دو کشور از هم مجزا هستند اما از نظر فرهنگی اغلب سنت و آداب و رسوم آن ها شبیه به هم می باشد؛ جشن بزرگ نوروز یکی از این مراسم ها می باشد که در افغانستان برگزار می شود و با نام هایی چون عید جمشیدی، نوروز سلطانی و میله گل سرخ نیز برگزار می شود. البته افغان ها در دوران حکومت طالبان اجازه برگزاری این جشن را نداشتند و طالبان تقویم هجری شمسی را باطل اعلام کردند و از سال قمری را به رسمیت قبول داشتند. آتش اَلغو(جشن چارشنبه سوری)، شستشوی فرش های خانه، کاشت درخت، آماده کردن زمین برای کاشت، غبار روبی و خانه تکانی از مراسم هایی است که پیش از نوروز برگزار می شود.
علاوه بر پوشیدن لباس نو، تفریح، چیدن سفره هفت سین، تهیه کلوچه، پخت سبزی پلو، حاضر شدن بر سر مزار گذشتگان، سیزده به در و دید و بازدید آشنایان و دوستان، در این ایام مراسم های دیگری نیز در افغانستان برگزار می شود:

۱- مراسم جهنده علی یا ژنده علی: یکی از آیین های عید که مخصوص افغان ها می باشد برافراشتن پرچم امام علی (ع) می باشد که طبق باور مردم اگر عَلَم به آرامی و بدون لرزش و توقف از زمین بلند شود سال پیش رو پرخیر و برکت خواهد بود. همزمان با برافراشتن این پرچم که با پارچه‌های زربفت و دست دوزی تزئین شده است، ۲۱ گلوله توپ نیز به نشانه احترام شلیک می شود. این مراسم با شکوه زیاد در شهر مزار شریف برگزار می شود و پس از آن جشن نوروز به شکل رسمی آغاز می شود و تا چهل شبانه روز ادامه دارد، بسیاری از حاجتمندان و بیماران پای این عَلم چله می گیرند..

۲- مراسم دهقان: با توجه به اینکه شغل اکثر مردم این کشور کشاورزی می باشد با آمدن فصل بهار دوره جدیدی از کار و فعالیت آن ها آغاز می شود، به همین دلیل کشاورزان با برگزاری مراسمی از آمدن عید تجلیل می کنند. در این روز کشاورزان به شهر می آیند و محصولات خود را به نمایش می گذارند تا مردم از آن دیدن کنند. نامگذاری روز دوم سال به نام روز دهقان و بازدید مسئولین رده بالای کشور از این مراسم نشاندهنده اهمیت آن می باشد.

۳- مردم سرزمین بلخ برای سرگرمی و لذت، در این ایام به انجام مسابقاتی چون بزکشی، شتر جنگی، شتر سواری، قوچ سواری و کشتی خاص این منطقه می پردازند که از این بین بزکشی از قدیمی ترین و پرطرفدارترین بازی های مردم است که بیشتر در شمال افغانستان برگزار می شود.

۴- مراسم گل سرخ: جشن گل سرخ در ۴۰ روز اول سال و زمان روییدن گل های سرخ لاله برگزار می شود، مردم با پوشیدن لباس های خاص به دشت های سرسبز و تپه های مزار شریف که محل روییدن لاله ی وحشی و گل سرخ می باشند می روند. در بلخ نیز دشتها، دیوارها و پشت بام های گِلی آن مملو از گل های سرخ می شوند و  گویی بلخ سبدی از گل سرخ میشود. اغلب مردم برای مشاهده گلها، برگزاری جشن و تماشای دشت ارغوان در چهارشنبه اول سال به طبیعت می روند.

۵- پخت سمنک (سمنو): یکی از متداول‌ترین غذاهایی که به مناسبت سال نو در افغانستان و اکثر کشورهایی که نوروز را جشن می گیرند، پخته می شود سمنو است. برای پخت سمنو نیز مراسم خاصی وجود دارد، اکثرا خانم ها به صورت دسته جمعی از اواخر عصر تا صبح روز بعد مشغول پختن آن هستند و طول شب را با خواندن شعر می گذرانند.

۶- هفت میوه: یکی از خوراکی های مخصوص سال نو هفت میوه است. مردم افغانستان و برخی از نواحی تاجیکستان به جای هفت سین یا هفت شین به هفت چین اعتقاد دارند؛ و در سال نو از هفت میوه متفاوت به عنوان برکت خوراکی تهیه می کنند. کشمش، گردو، بادام، پسته، زردآلو، فندق و سنجد مواد اصلی هفت میوه هستند که به همراه شکر و آب در ظرفی ریخته می شوند و پس از مدتی صاف می کنند.

ترکمنستان

جشن عید در ترکمنستانمراسم عید در ترکمنستانترکمنستان در شمال شرقی ایران قرار دارد و در سال ۱۸۸۱ بر اساس پیمان آخال با روسیه از ایران جدا شد و از کشور های تازه استقلال یافته از نظام کمونیستی شوروری سابق به شمار می رود که در سال ۱۹۹۱ میلادی به استقلال دست یافت و از آن پس مراسم کهن و آداب قدیمی آن احیا شد. این کشور ارتباط فرهنگی زیادی با ایران دارد و نوروز در آن از جایگاه ویژه ای برخوردار است. ترکمن ها این عید را سمبل و نماد زندگی دوباره، برکت،‌ مکنت و رفاه تلقی می کنند و دو روز ۲۱ و ۲۲ مارس (اول و دوم فروردین) جزء تعطیلات رسمی آن ها می باشند. ترکمنستان کشوری است که در آن طبق رسم جدیدی و قدیم دوبار جشن سال نو گرفته می شود؛ یکی به استناد تقویم میلادی (جشن بین المللی سال نو) و دیگری عید نوروز (به نشانه ی احیای دوباره ی آداب و رسوم دیرینه) که ترکمن ها با برگزاری دو جشن دیگر بهار و روز زن در نوروز جایگاه ویژه ای برای آن قائل هستند. مردم ترکمنستان معتقدند زمانی که جمشید (پادشاه اسطوره ای ایران و چهارمین پادشاه پیشدادیان) بر تخت سلطنت نشست، روز تاج گذاری خود را نوروز یعنی روز جدید نامید. برپایی آلاچیق های ترکمنی، نمایشگاه صنایع دستی، فروش کلاه، لباس های محلی، زیورآلات، طبخ غذاهای محلی، برپایی مسابقات، دید و بازدید، مجالس رقص و پوشیدن لباس نو از آداب و رسوم خاص ترکمن ها در این ایام می باشند. هدف اصلی ترکمن ها از برپایی این مراسم شاد بودن مردم است، مردم با رقص، آوازخوانی و پایکوبی در مراکز عمومی شهر شادی خود را از آمدن بهار نشان می دهند؛ به همین دلیل این جشن در ترکمنستان با سایر کشورها تفاوت دارد و ترکمنستان به یکی از مقاصد دیدنی در بهار تبدیل شده است. نوروز برای کشاورزان ترکمنستانی از اهمیت ویژه ای برخوردار است و به نوعی جشن کشاورزان محسوب می شود؛ از آنجا که در این فصل زمین آماده کشت و کار می شود کشاورزان آن را نشانه برکت می دانند و با حضور در دامنه های کوه کپت داغ و کناره های آمو دریا به برگزاری جشن و پایکوبی می پردازند. مردم ترکمنستان در روزهای آخر اسفند ماه و در استقبال از سال نو به آب و جارو، تزئین و آذین بندی شهر و روستای خود می پردازند و خود را برای رفتن به مهمانی آماده می کنند، دید و بازدید و دیدار بزرگترها بین این مردم اهمیت زیادی دارد و به صورت گسترده انجام می شود. طبخ غذاها، خوراکی ها و شیرینی های سنتی و متنوع در این جشن باستانی یکی دیگر از آداب آن می باشد و اکثر آن خوراکی ها طعم شیرین دارند. نوروز کجه، نوروز بامه، بش بارماق، باورسک، شوربا، سمنی (سمنو) و آش با گوشت و شیر از جمله این غذاهای محلی هستند. برگزاری مسابقات و بازی های محلی در میادین اصلی شهر و روستا از دیگر آداب عید می باشد که با حضور مردم و تشویق های گرم آنان، این مسابقات جذابیت و رونق خاصی می گیرد. مسابقات اسب دوانی، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی، خروس جنگی، شاخ زنی میش ها، شطرنج بازی، مهره بازی، تاب بازی چند نمونه از این بازی های محلی هستند که محبوب ترین بازی نزد ترکمن ها اسب سواری می باشد. در ترکمنستان اقوام دیگری چون فارس زبان، بلوچ و کرد نیز زندگی می کنند که هر کدام آداب و رسوم خاصی دارند و ترکمن ها نیز به برخی از این آداب علاقه دارند.

ترکیه

جشن نوروز در ترکیهمراسم نوروز در ترکیهترکیه در شمال غربی ایران واقع شده است و یکی از محبوب ترین کشورهای توریستی آسیایی می باشد. نوروز در نزد ساکنان این کشور و به خصوص ترک ها اهمیت زیادی دارد و به عنوان یک جشن باستانی هر ساله آن را برگزار می کنند. نکته قابل توجه در ترکیه این است که حاکمان با این موضوع برخورد سیاسی داشته اند و از دوران عثمانی تا کنون برگزاری این مراسم دستخوش تغییرات سیاسی زیادی شده است. مردم ترکیه در زمان امپراطوری عثمانی نوروز را زمان تجدید حیات و طراوت و تازگی جهان می دانستند و آنرا به عنوان یک روز مقدس و عامل اتحاد و همبستگی یاد می کردند. گروهی از عثمانی ها این روز را مانند شب قدر مقدس می دانستند و معتقد بودند زاد روز حضرت علی (ع)، تعیین ایشان به خلافت و سالروز ازدواج ایشان با حضرت فاطمه زهرا(س) نیز در این روز بوده است. در این روز یک معجون مخصوص، متشکل از چهل نوع ماده متفاوت که نوروزیه نام داشته است برای رفع درد و بیماری و افزایش قدرت بدنی پادشاه و درباریان آماده می شده است. با انقراض امپراطوری عثمانی و تشکیل جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ برپایی این جشن به دلیل مسایل سیاسی نادیده گرفته شد و تنها در مناطق کردنشین و بخش هایی از شمال ترکیه برگزار می شد. تا اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی برپایی این مراسم به عنوان سمبل مقاومت منفی کردهای ترکیه تبدیل شده بود و هر ساله در ایام عید تظاهرات اعتراض آمیز و درگیری رخ می داد. اما همزمان با فروپاشی شوروی و تشکیل دولت های ترک زبان در آسیای میانه، ترکیه برای ایجاد ارتباط فرهنگی با این کشورها به عید نوروز توجه بیشتری نشان داد. بالاخره در سال ۱۹۹۴ مقامات بلند مرتبه این کشور در یک مراسم ویژه عید نوروز که در پایتخت برگزار شد شرکت کردند و از ان پس دولت ترکیه این مراسم را به صورت رسمی پذیرفت. در اواسط ژانویه ۲۰۰۵ نیز وزارت آموزش و پرورش ترکیه طی اساسنامه ای از مراکز آموزشی خواست تا آئین های عید نوروز را به عنوان عید رسمی برگزار کنند. در حال حاضر این جشن به صورت گسترده در کشور ترکیه و به خصوص در بخش‌هایی از مناطق شمالی و در شهرهای جنوب شرقی آن مانند دیاربکر، شانلی اورفا، ماراش و مرسین بسیار با شکوه برگزار می شود. مردم ترکیه در اولین روز بهار با پوشیدن لباس نو به دیدار یکدیگر می روند و در میدان های شهر به شادمانی می پردازند. تهیه نوشیدنی مخصوص، نواختن سورنا، دهل، رقص و پایکوبی و ایراد سخنرانی در کنار آتش، پخت شیرینی‌های خانگی و غذا‌های محلی، سبز کردن گیاهان، جشن در دامان طبیعت و پوشیدن لباس های رنگی و محلی از جمله رسوم اجرا شده در این ایام می باشند.

پاکستان

جالب ترین رسم پاکستانی ها در عیدجالب ترین رسم پاکستانی ها در نوروزپاکستان همسایه شرقی ایران و کشوری مسلمان است که با توجه به تاثیراتی که فرهنگ ایرانی بر روی زبان و فرهنگ پاکستان گذاشته است، مشترکات بسیاری بین این دو کشور وجود دارد که یکی از آنها عید نوروز می باشد. این جشن باستانی را در پاکستان با نام عالم افروز  به معنای روزی که با آمدنش جهان را روشن و درخشان میکند، می شناسند و به عنوان یکی از مهم ترین اعیاد گرامی می دارند. ایالات بلوچستان، گلگیت- بلتستان، خیبرپختونخوا و شهرهای مختلف ایالت پنجاب در شرق این کشور مناطقی از پاکستان هستند که این مراسم در آن برگزار می شوند. در مناطقی از این کشور جمعیت زیادی از پناهندگان افغانستان سکونت دارند که با حضور در پارک ها به جشن و شادی می پردازند. در میان مردم پاکستان تقویم، روزشمار یا سالنمای نوروز از اهمیت خاصی برخوردار است و گروه های مختلف دینی در صفحه اول تقویم های خود به تفسیر و توضیح این عید باستانی می پردازند؛ این تقویم در پاکستان جنتری نام دارد.

چند نمونه از رسوم سنتی عید نوروز در پاکستان عبارتند از:
هدیه دادن تخم مرغ های رنگی به یکدیگر، رفت و آمد به منازل اقوام و دید و بازدید، عیدی دادن، برپایی مسابقات و بازی های سنتی، قومی و بین المللی چون کشتی، دو و میدانی، هاکی، فوتبال، تنیس، همچنین اسب سواری و اسب دوانی و مهمتر از همه نیزه بازی و کبدی و چوگان ، اجرای برنامه های سنتی چون پریدن از آتش به معنای پاک شدن گناهان، آکروبات بازی در مکان های بزرگ، خانه تکانی و پاکیزه کردن خانه، پوشیدن لباس های نو و رنگارنگ ، تهیه و پخت انواع شیرینی ها از قبیل (ادو، گلاب جامن، رس گهوله، کیک، برفی، شکرپاره، کریم رول، سوهان حلوا)، دسته‌های‌ سرود و آهنگ به زبان های اردو، دری و عربی، شکار و رقص‌های‌ محلی‌
یکی از جالب ترین رسوم پاکستانی ها در عید مراسم بسنت است، مردم پاکستان از کوچک و بزرگ، پیر و جوان و زن و مرد برای برگزاری این مراسم به پشت بام ها می روند و به پخش کردن شیرینی و خوراکی، گوش دادن به موسیقی و رقص و پایکوبی می پردازند و بادبادک هوا می کنند. شهر لاهور پایتخت فرهنگی پاکستان برگزار کننده بزرگ ترین جشن بسنت می باشد.

شیعیان پاکستان معتقد هستند روزی که پیامبر حضرت علی (ع) را به جانشینی خود معرفی کردند و حدیث معروف غدیر را خواندند  مصادف با روز ۲۱ مارس همزمان با ۱۸ ذی الحجه و مصادف با اول بهار بوده است؛ به همین دلیل در این ایام با پوشیدن لباس نو و خوش بو کردن خود به برگزاری جشن می پردازند. شیعیان به برگزاری ضیافتی در منازل خود می پردازند و سفره امیرالمومنین که شامل هفت نوع میوه خشک، سبزیجات، شیرینی، یک نوع کلوچه به نام کلوچه نوروزی، پلو با گوشت مرغ سفید و تخم مرغهای رنگ زده می باشد، پهن می کنند و نذر حضرت امیرالمومنین علی(ع) می‌کنند. آن ها معتقدند تهیه پلو با مرغ سفید شگون دارد. همچنین  یک کاسه پر آب را که یک گل سرخ تازه درون آن قرار دارد در سفره قرار می دهند و در وقت سال تحویل به آن گل و آب نگاه مـی‌کنند و بر این باورند که زمان حرکت گل در آب زمان استجابت دعا می باشد. پس از صرف نذری و قرائت فاتحه مردان و زنان شیعه با پای برهنه در باغ ها و چمنزار قدم می زنند، به  این عمل سبزه لگد کردن می گویند

از دیگر مراسم جذاب پاکستانی ها در این ایام‌ نمایش هر نوع‌ حیوان‌، خرید و فروش‌ و به‌ مسابقه‌ گذاشتن‌ حیوانات‌ و چهارپایانی‌ مانند گاو، گاو میش‌، شتر، اسب‌، گوسفند، بز و الاغ می باشد و در آخر به‌ بهترین‌ و سالم‌ترین‌ حیوانات‌ جوایزی‌ تعلق‌ می‌گیرد. مردم پاکستان در ایام عید با محبت و احترام با هم برخورد می کنند و از گفتار نا مناسب پرهیز می کنند. در برخی از قسمت های این کشور سفره هفت سین نیز می چینند که سبزه و سمنو حتما در آن قرار دارند.

عراق

طاق کسری عراق برپایی جشن نوروز در عراقعراق کشوری واقع در غرب ایران است که زمانی بخشی از خاک ایران به شمار می آمد، شهر تیسفون یا مدائن یکی از پایتخت های ساسانیان و اشکانیان در نزدیکی شهر بغداد کنونی قرار دارد. هرچند این کشور در سال ۱۵۳۵ میلادی و در دوره صفوی به عثمانی ها واگذار شد اما برخی از آداب و رسوم آن متاثر از فرهنگ ایرانی می باشد. جشن نوروز یکی از آدابی است که در سراسر این کشور مرسوم و شناخته شده است و مقام های سیاسی کشور این عید را به ملت خود تبریک می گویند، اما این جشن در شمال عراق و در سطح وسیع تری برگزار می شود. مردم عراق در این ایام به طبیعت می روند و سال جدید را جشن می گیرند؛ بوستان بزرگ الزوراء و آثار باستانی چون طاق کسری و مسجد سلمان فارسی اماکنی هستند که در این ایام بیشترین تعداد بازدید کننده را دارند. کردستان عراق منطقه ای است در شمال عراق که به یک ناحیه خود مختار تبدیل شده است و با ترکیه و ایران مرزهای مشترکی دارد. مراسم نوروز در این منطقه با شکوه تر از دیگر مناطق عراق برگزار می شود و مردم آن از نظر فرهنگی و آداب و رسوم تشابه زیادی با کردهای ایران دارند. سبز کردن سبزه به خصوص کنجد، لباس های رنگارنگ و نو، تمیز کردن خانه و دید و بازدید برخی از آداب و رسوم کردهای عراق در ایام عید می باشند. کردهایی که قبل از عید عزیزی را از دست می دهند در این ایام از خانه خارج نمی شوند و منتظر می مانند تا دیگران برای تسلی دادن به آنها به دیدارشان بیایند. از هفت سین سفره عید تنها سبزه و سمنو در کردستان عراق دیده می شوند و سفره هفت سین پهن نمی شود. کردها جشن نوروز را به همراه جشن آزادی و استقلال برگزار می کنند، به همین دلیل پرچم و شعار جزء جدا ناشدنی این مراسمات می باشند. یکی دیگر از آداب کردها در ایام عید این است که با پوشیدن لباس های محلی و رنگارنگ به طبیعت می روند و به رقص و بایکوبی و خواندن آواز می پردازند. یکی دیگر از اقوام عراقی که رسومات خاصی دارند، ایزدی ها می باشند. قوم ایزدی ها در شمال عراق زندگی می کنند و به خاطر شیوه زندگیشان و اینکه در اقلیت هستند ارتباط زیادی با دیگر اقوام ندارند. یکی از رسومات خاص و جالب ایزدی ها این است که صبح روز سال نو به دشت می روند و با قطرات شبنم دست و روی خود را مسح می کنند، ایزدی ها معتقدند با اینکار بیماری از آنها دور می شود و شفا می یابند. جشن چهارشنبه سوری یا چهارشنبه سرخ، جشن اول سال ایزدی ها به شمار می آید. رنگ کردن تخم مرغ یکی دیگر از آداب آنها است، ایزدی ها اعتقاد دارند که زمین شبیه تخم مرغ است و با رنگ کردن آن دشت و صحرا رنگین می شوند. مردم این منطقه در شب عید خمیر درست می کنند و دسته گلی را که از دشت چید اند، وسط خمیر قرار می دهند و خمیر را بالای در خانه هایشان آویزان می کنند و معتقدند با اینکار بهار را به خانه خود می آورند. برپایی جشن سیزده به در، خروج از خانه؛ رقص و پایکوبی در طبیعت، پخت نان سوک و پخش کردن آن در گورستان به نیت خیرات و آئین طواف یا جمی از دیگر رسوم و آئین ایزدی ها در جشن سال نو می باشد.

 

>

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.